Ernst Lossa był niemieckim chłopcem urodzonym w 1929 roku w Augsburgu, który stał się znaną ofiarą nazistowskiej eugeniki. Jako członek mniejszości Jenisch, jego rodzina doświadczyła prześladowań ze strony reżimu narodowosocjalistycznego. Po umieszczeniu w różnych instytucjach, został ostatecznie przeniesiony do oddziału w Irsee należącego do azylu Kaufbeuren-Irsee. W sierpniu 1944 roku, w wieku 14 lat, został zamordowany poprzez podanie śmiertelnej dawki zastrzyku. Jego śmierć posłużyła później jako kluczowy dowód w powojennych procesach sądowych przeciwko osobom odpowiedzialnym za systematyczne zabijanie pacjentów.
Życie i śmierć

Dorastając w rodzinie prześladowanej jako wędrowna, Lossa przebywał w kilku domach, zanim trafił do instytucji. Po ewaluacji psychiatrycznej, która uznała go za psychopatę, został skierowany do placówek medycznych Kaufbeuren-Irsee. Podczas pobytu tamtejszy personel zauważył jego pomocną naturę; próbował on nawet dzielić się jedzeniem z innymi głodnymi pacjentami. Jego życie zakończyło się jednak w 1944 roku, kiedy został zabity śmiertelnym zastrzykiem pod pozorem szczepienia.
Dziedzictwo prawne
Po II wojnie światowej amerykańscy śledczy wykorzystali szczegóły sprawy Lossy do udokumentowania zbrodni popełnionych podczas nazistowskich programów eutanazji. Jego konkretne okoliczności zostały wykorzystane w procesach karnych jako dowód przeciwko personelowi medycznemu i administratorom zaangażowanym w zabójstwa. Procesy te pomogły ujawnić systematyczny charakter morderstw dokonywanych w instytucjach psychiatrycznych w tamtej epoce.
Kult
Ernst Lossa jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzone jest 1 listopada. Jest pamiętany jako postać wzorcowa dzięki dokumentacji jego losów, co pomogło zwrócić uwagę na ofiary zabójstw opartych na eugenice. Aby uczcić jego pamięć, umieszczono pomniki, w tym kamienie pamięci (stumbling stones).
