Epifania z Pawi była benedyktyńską zakonnicą żyjącą w późnym VIII wieku. Jako córka Ratschisa, króla Longardów i Italii, zamieszkiwała stolicę – Pawię. Późnośredniowieczne tradycje historyczne identyfikują ją jako członkinię królewskiej dynastii Longardów. Życie zakonne spędziła w wspólnocie monastycznej założonej przez swojego ojca w tym samym mieście.
Życie i pochodzenie
Urodzona w panującym rodzie Longardów, Epifania była córką króla Ratschisa. Żyła w Pawi, która za jej czasów pełniła funkcję stolicy. Po powołaniu religijnym została benedyktyńską zakonnicą. Odnotowano, że została pochowana w klasztorze San Maria Foris Portam, założonym przez jej ojca.
Kult
Epifania jest uznawana za świętą w tradycjach przed schizmą. Jej pamięć jest zachowana w kronikach historycznych Pawi, gdzie jej królewskie pochodzenie i życie zakonne zostały udokumentowane w późniejszych tradycjach średniowiecznych.