Enimia była merowińską księżniczką, prawdopodobnie córką króla Chlothara II i siostrą Dagoberta I. Według późniejszych legend hagiograficznych żyła w VII wieku w Galii. Jest czczona jako opatka, która założyła wspólnotę religijną w regionie Gévaudan. Choć tradycja uznaje ją za świętą, analiza historyczna sugeruje, że jej historia wyłoniła się wieki później, w XI i XII wieku, prawdopodobnie w celu wsparcia autorytetu lokalnych klasztorów oraz ruchu Pokoju Bożego.
Legendarny żywot


Hagiografie głoszą, że Enimia starała się uniknąć małżeństwa, aby zachować czystość, co sprawiło, że Bóg dotknął ją trądem. Po szukaniu boskiej pomocy, miała zostać uzdrowiona poprzez kąpiel w cudownym źródle w Burlatis. Po odzyskaniu zdrowia osiadła w jaskini, aby prowadzić życie pełne pobożności, ostatecznie zakładając klasztor i tocząc duchowe walki z demoniczną istotą znaną jako Drac.
Kult i dziedzictwo

Jej wspomnienie obchodzone jest 6 października. Co roku odbywa się pielgrzymka do pustelni, aby czcić ją jako patronkę wioski. Legenda głosi, że jej brat Dagobert poszukiwał jej relikwii, choć rzekomo sprytny podstęp związany z jej trumną sprawił, że szczątki jej chrzestnicy zostały umieszczone w Bazylice Saint-Denis. Wioska Sainte-Enimie pozostaje ściśle związana z jej pamięcią.
