Engracja z Segowii była chrześcijańską pustelnicą i męczennicą żyjącą w VII wieku w okresie wizygockim. Urodzona w Segowii około 642 roku, prowadziła życie samotnicze u boku swoich braci, Frutos i Valentína. Po śmierci rodziców rodzeństwo zrzekło się bogatego dziedzictwa, aby żyć jako pustelnicy na pustkowiach w pobliżu Sepúlvedy. Dążyli do duchowego spełnienia poprzez modlitwę i pokutę w odległych pustelniach, aż do ich śmierci podczas podboju Półwyspu Iberyjskiego przez Umajjadów.
Życie i śmierć

Po osiedleniu się w naturalnych jaskiniach, Engracja i jej rodzeństwo zbudowali trzy oddzielne pustelnie. Po śmierci Frutos, ona i Valentín przenieśli się do pustelni San Zoilo w Caballar. Kontynuowali tam swój ascetyczny tryb życia, aż zostali straceni przez ścięcie, ponieważ odmówili wyrzeczenia się chrześcijańskiej wiary podczas inwazji.
Kult i dziedzictwo
Engracja jest patronką Caballar i wraz ze swoim bratem współdzieli patronat nad diecezją Segowii. Jej wspomnienie obchodzi się 25 października. W Caballar tradycja znana jako Las Mojadas polega na wykorzystywaniu jej czaszki do proszenia o deszcz podczas suszy. Jej relikwie znajdują się w urnie w nowej katedrze w Segowii.
