Emma była dziewiętnastowieczną królową Wschodniokarlingów, urodzoną w bawarskim rodzie starszym Welfów. Jako żona króla Ludwika Niemca stała się pierwszą królową państwa wschodniofrankijskiego po podziale imperium karolińskiego w 843 roku. Była córką hrabiego Welfa I oraz Hedwig, a jej siostra Judyta była cesarzową żoną Ludwika Pobożnego. Po otrzymaniu opactwa Obermünster w Regencji, przeżyła znaczące zmiany dynastyczne aż do swojej śmierci w 876 roku.
Życie i rodzina

Poślubiona Ludwikowi Niemcemu w 827 roku, Emma miała ośmioro dzieci, w tym kilku królów. Choć współczesne zapisy oferują ograniczone szczegóły dotyczące jej wpływów politycznych, Annales Bertiniani sugerują, że przez niektórych poddanych była postrzegana jako dumna. Zauważalne było również jej silne wsparcie dla syna Karolmana, co przyczyniało się do napięć między jej pozostałym dzieci. Po udarze w 874 roku straciła mowę i zdolność poruszania się, zanim zmarła w Regencji.
Kult
Emma jest uznawana za postać błogosławioną w tradycji chrześcijańskiej. Spoczywa w opactwie św. Emmerama w Regencji, gdzie około 1300 roku stworzono znaczącą średniowieczną rzeźbę, aby upamiętnić jej grób.
