Emiliano Tardif był kanadyjskim księdzem katolickim i misjonarzem, który żył w latach 1928–1999. Urodzony w Saint-Zacharie w Quebecu, w 1949 roku wstąpił do Misjonarzy Najświętszego Serca, a w 1955 roku został święconym kapłanem. Po służbie w Dominikanie, gdzie pomógł założyć seminarium misyjne, powrócił do Kanady, aby dojść do zdrowia po chorobie na gruźlicę. Podczas choroby stał się częścią Katolickiego Odnowienia Charyzmatycznego, w czasie którego, jak podaje się, doświadczył daru Bożego uzdrowienia.
Życie i posługa
Po święceniach Tardif intensywnie pracował w Dominikanie, pełniąc funkcję przełożonego swojego zakonu w latach 1966–1973. Jego wysiłki misyjne ostatecznie objęły cały świat. Po pogorszeniu stanu zdrowia z powodu gruźlicy spędził czas w Kanadzie, gdzie zaangażowanie w charyzmatyczną grupę modlitewną zmieniło jego posługę. Zmarł w San Antonio de Arredondo w Argentynie w wyniku powikłań związanych z problemami z sercem.
Kult
Uznawany za świętego i cudotwórcę, Tardif jest wspominany za swoje oddanie misyjne oraz przypisywane mu moce uzdrawiania. Kościół rzymskokatolicki rozpoczął proces jego beatyfikacji w 2007 roku. W tradycji katolickiej jest czczony za swoje dary duchowe i służbę Kościołowi.