Emebert był biskupem Cambrai w północnej Francji na początku VIII wieku. Często utożsamiany z biskupem Ablebertem lub Hildebertem, mógł pełnić funkcję biskupa misyjnego, szerząc chrześcijaństwo w swoim rodzinnym Brabancie. Relacje historyczne, takie jak Vita S. Amalbergae viduae, sugerują, że był synem księcia Witgera i świętej Amalbergi z Maubeuge, co czyni go bratem kilku innych świętych. Zmarł w 710 roku i jest wspominany ze względu na swoje przywództwo religijne w tym okresie.
Życie i posługa
Podczas sprawowania urzędu Emebert był znany z obrony świętości miejsc religijnych. Po zbezczeszczeniu grobu jego siostry Guduli w 712 roku, podjął znaczący krok ekskomuniki wobec osób za to odpowiedzialnych. Jego szczegóły biograficzne są czasem łączone z innymi postaciami z tego samego okresu, takimi jak Hildebert, choć jego konkretna tożsamość pozostaje przedmiotem dyskusji historycznych.
Kult i pochówek
Początkowo pochowany w Ham niedaleko Cambrai, jego szczątki zostały ostatecznie przeniesione do opactwa w Maubeuge, gdzie jego matka żyła jako mniszka. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej, a jego wspomnienie obchodzi się 15 stycznia. Dodatkowo Kościół prawosławny upamiętnia go 22 lutego. Jego kult jest szczególnie czczony w Arras, Cambrai i Gandawie.