Elpidius z Atelli był katolickim biskupem, który przez około dwadzieścia lat kierował Kościołem w Atelli w Afryce. Urodzony w 388 roku w szlacheckiej rodzinie, został konsekrowany na biskupa około 420 roku. W okresie prześladowań wandalskich prowadzonych przez Gaiseryka, znalazł się wśród dwunastu biskupów skazanych na śmierć, których wysłano na statku bez wioseł i żagli. Statek ostatecznie rozbił się u wybrzeży Kampanii. Swoje rządy jako biskup Atelli rozpoczął w 432 roku, a zmarł w 452 roku.
Życie i służba
Po śmierci swojego brata Kaniusza, który był kapłanem, Elpidius wzniósł małą świątynię, aby chronić szczątki męczennika. Przy wejściu do bazyliki umieścił dwuwiersz poetycki, aby uczcić pamięć brata. Jego rządy w Atelli trwały aż do jego śmierci 24 maja 452 roku.
Kult i relikwie
Jego szczątki zostały pierwotnie złożone w katedrze w Atelli w 460 roku. Z powodu najazdów Longobardów w 787 roku, ciało zostało przeniesione do katedry św. Mateusza w Salerno. W 1958 roku badania krypty w Salerno potwierdziły obecność jego relikwii, które zostały tam umieszczone w 1081 roku.