Elke Maravilha (1945–2016) była niemiecko-brazylijską aktorką, modelką i osobowością telewizyjną. Urodzona w Niemczech w rodzinie o łotewskim ojcu i niemieckiej matce, jako małe dziecko przeniosła się do Brazylii, gdzie mieszkała już do końca życia. Pracowała w telewizji, filmie i teatrze, a jej wielojęzyczne pochodzenie oraz otwarty, bezkompromisowy wizerunek publiczny sprawiły, że stała się rozpoznawalną postacią brazylijskich mediów. Zmarła w Rio de Janeiro w 2016 roku.
Młodość i przeprowadzka

Maravilha urodziła się w Leutkirch, choć później twierdziła, że jej miejscem urodzenia był Leningrad. Jej rodzina wyemigrowała do Brazylii w 1949 roku i osiadła najpierw na farmie w stanie Minas Gerais, a następnie przeniosła się do stanu São Paulo. Na początku lat sześćdziesiątych otrzymała brazylijskie obywatelstwo. Po pobycie w Rio de Janeiro i Porto Alegre zajęła się modelingiem w 1969 roku, w tym samym roku wyszła za mąż za greckiego pisarza Alexandrosa Evremidisa, pierwszego z jej ośmiu małżonków.
Aresztowanie i obywatelstwo

W okresie dyktatury wojskowej Maravilha została aresztowana w 1972 roku na lotnisku Santos Dumont w Rio de Janeiro, po tym, jak podarła plakaty przedstawiające Stuarta Angela Jonesa, syna jej przyjaciółki, projektantki mody Zuzu Angel. Przez sześć dni przetrzymywano ją na podstawie ustawy o bezpieczeństwie narodowym. Według doniesień utraciła brazylijskie obywatelstwo, choć oficjalny dokument potwierdzający tę utratę nie istnieje. Po latach uzyskała obywatelstwo niemieckie.
Późniejsze uznanie
Maravilha została przedstawiona na ekranie przez Luanę Piovani w biograficznym filmie Zuzu Angel z 2006 roku, w którym sama również wystąpiła, oraz przez Maidê Mahl w serialu telewizyjnym O Rei da TV z 2022 roku, poświęconym Silviu Santosowi. Jej działalność sceniczna obejmowała przedstawienia Orfeu da Conceição i Carlota Joaquina, a także nagrała piosenkę „Que vontade de comer goiaba”.
