Elizeusz Albański był patriarchą i misjonarzem, uznawanym za głównego iluminatora Kościoła Albańskiego Kaukazu. Urodzony w Jerozolimie, udał się w ten region, aby szerzyć wiarę chrześcijańską. Tradycje historyczne podają różne wersje jego pochodzenia, opisując go albo jako ucznia świętego Tadeusza, albo jako bezpośredniego wyznawcę Jezusa, którego posłał Jakub Sprawiedliwy. Jego wysiłki doprowadziły do ustanowienia wczesnych fundamentów chrześcijaństwa na Wschodzie, zwłaszcza w obszarze Kisz.
Życie i męczeństwo

Według lokalnej legendy Elizeusz wędrował z Jerozolimy przez Persję, aby dotrzeć do ziem Maskut. Podczas tej misji towarzyszyło mu kilku uczniów. Po ustanowieniu macierzystego kościoła w Kisz, został on rzekomo zaatakowany w zasadzce na równinach Zergoyn. Po śmierci jego szczątki zostały złożone w jamie w Homēnk.
Kult i dziedzictwo

Święty jest pamiętany przez lud Udi, który historycznie uznawał go za iluminatora swojego narodu. Jego relikwie były przenoszone w różne miejsca, w tym do klasztoru Jrvshtik. Kilka kościołów zostało mu poświęconych, w tym miejsca w Nidż, Kisz i Wartaśen. Współczesne ikony przedstawiające go są zachowane w Azerbejdżanie i Gruzji.
