Elizeusz był izraelskim prorokiem i cudotwórcą żyjącym w IX wieku p.n.e., który był następcą Eliasza. Urodzony w Abel-meholah, jako syn bogatego właściciela ziemskiego imieniem Szaphat, został wybrany na następcę urzędu proroka, gdy Elisz został okryty przez niego swoim płaszczem. Podczas swojej służby w Królestwie Izraela pełnił rolę doradcy kilku królów i był często opisywany jako człowiek Boży. W tekstach biblijnych zapamiętany jest z powodu wykonywania licznych cudów, często charakteryzujących się zdolnością do uzdrawiania chorych i zapewniania pożywienia głodnym.
Życie i służba


Po nauce pod okiem Eliasza, Elizeusz przejął przywództwo nad synami proroków. Żył i działał w takich miejscach jak Góra Karmel i Samaria, udzielając rad różnym władcom Judy i Izraela. Jego autorytet został ugruntowany, gdy poprosił o podwójną część ducha swojego poprzednika, co objawiło się poprzez liczne cuda, których dokonywał. Często ingerował w sprawy przywódców, korygując tych, którzy postępowali niesprawiedliwie zgodnie z zasadami jahwizmu.
Cuda i czyny

Prorok jest pamiętany z wielu nadprzyrodzonych czynów, w tym oczyszczania źródeł wody, pomnożenia oliwy, aby spłacić długi wdowy, oraz karmienia dużych grup ludzi ograniczoną ilością żywności. Przypisuje mu się również wskrzeszenie dziecka oraz uzdrowienie syryjskiego dowódcy Naamana z trądu. Relacje te, obejmujące zarówno cuda dające życie, jak i te o charakterze sądowniczym, stanowią istotne narracje w Biblii Hebrajskiej i są przywoływane w Nowym Testamencie.
Kult

Elizeusz jest uznawany za świętego w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele katolickim, prawosławnym, anglikańskim i w kościołach orientalnych. Jest również czczony jako prorok w islamie i judaizmie, a jego imię pojawia się w pismach wiary bahá'í. Jego wspomnienie obchodzone jest 14 czerwca.
