Elfric z Abingdon był benedyktyńskim prelatem, który sprawował urząd arcybiskupa Canterbury pod koniec X wieku. Urodzony w Kent około 901 roku, piastował kilka ważnych stanowisk kościelnych, w tym pełnił funkcję opata w St Albans oraz biskupa w Ramsbury. Po wstąpieniu na stolicę arcybiskupią w Canterbury w 995 roku za królewską zgodą, zachował swój urząd w Ramsbury aż do śmierci w 1005 roku. Jego kariera charakteryzowała się znaczącymi obowiązkami administracyjnymi, w tym pełnieniem funkcji królewskiego sędziego oraz nadzorowaniem życia duchowego w swoich diecezjach.
Kariera kościelna
Po okresie życia zakonnego Elfric piastował różne wysokie urzędy. Choć czas jego sprawowania urzędu jako opata w Abingdon jest przedmiotem sporów wśród historyków, jest on powszechnie uznawany za przywódcę w St Albans. Po przeniesieniu się do Canterbury ubiegał się o pallium u papieża Grzegorza V w Rzymie. Podczas sprawowania urzędu brał udział w ważnych wydarzeniach królewskich, takich jak małżeństwo króla Æthelreda II z Emmą Normandzką, oraz nadzorował spisanie biografii świętego Dunstana.
Śmierć i kult
Elfric zmarł 16 listopada 1005 roku w Abingdon-on-Thames. Początkowo został pochowany w opactwie w Abingdon, zanim jego szczątki przeniesiono do katedry w Canterbury. Jest uznawany za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 16 listopada. Jego ostatni testament zawierał zapisy dotyczące kilku statków, w tym dużej jednostki dla sześćdziesięciu ludzi, którą zapisał królowi Æthelredowi II.