Eleonora Prowansalska była trzynastowieczną królową małżonką Anglii i postacią polityczną urodzoną w Aix-en-Provence. Poślubiona królowi Henrykowi III w 1236 roku, sprawowała regencję w królestwie w 1253 roku, gdy jej mąż przebywał we Francji. Choć była lojalną zwolenniczką korony i utalentowaną poetką, jej wpływy budziły często kontrowersje ze względu na dominującą pozycję jej krewnych z Sabaudii w angielskim rządzie. Była matką króla Edwarda I i pozostawała istotną postacią polityczną aż do śmierci w 1291 roku.
Życie polityczne
Jako królowa, Eleonora zarządzała znaczącymi obowiązkami, w tym sprawowała regencję podczas nieobecności męża. Pozostała niezłomną obrończynią monarchii w obliczu buntu prowadzonego przez Simona de Montforta. Jej poleganie na krewnych z Sabaudii powodowało tarcia z angielskimi baronami oraz mieszkańcami Londynu, którzy często protestowali przeciwko jej wpływom i daninom finansowym, które pobierała od miasta.
Życie osobiste
Urodzona w prowansalskiej szlachcie, Eleonora była wysoko wykształcona i darzyła głęboką miłością literaturę. Znana była ze swojego piękna oraz talentu do pisania poezji. Jej małżeństwo z Henrykiem III, mimo znacznej różnicy wieku, charakteryzowało się wzajemnym uczuciem. Wychowała pięcioro dzieci, w tym przyszłego monarchę Edwarda I, i była uznawana za liderkę ówczesnej mody.
Kult
Eleonora jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej. Jej życie religijne charakteryzowało się bliskimi więzami z różnymi biskupami oraz wspólną z mężem pobożnością. Jest upamiętniana w kalendarzu kościelnym, a jej wspomnienie przypada 21 lutego.