Eldrad z Novalesy był benedyktyńskim mnichem żyjącym w IX wieku, który sprawował funkcję opata klasztoru w Novalesie. Urodzony w Ambel, dzięki swojemu oddaniu modlitwie i pracy, ostatecznie awansował na stanowisko przywódcze w swoim zakonie. Pełnił funkcję przełożonego od około 820 roku aż do śmierci w 844 roku. Uznany za świętego w Kościele katolickim, pozostaje istotną postacią w historii swojej wspólnoty monastycznej.
Życie i przywództwo
Podczas pobytu w benedyktyńskim klasztorze w Novalesie, Eldrad wyróżniał się głęboką pobożnością. Jego zaangażowanie w życie monastyczne doprowadziło do wyboru na przełożonego klasztoru. Sprawował tę funkcję przez ponad dwie dekady, nadzorując wspólnotę aż do swojej śmierci w 844 roku.
Kult i patronat
Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 13 marca. W sztuce religijnej często przedstawiany jest w habicie zakonnym z psalmistrzem w dłoni, choć sporadycznie ukazywany jest jako pielgrzym lub rolnik. Jest patronem benedyktynów, rolników oraz wioski Novalese, w której znajduje się kaplica z freskami przedstawiającymi jego życie.