Elżbieta Rose była benedyktynką żyjącą we Francji w XII wieku. Po służbie w opactwie w Chelles, założyła klasztor Sainte-Marie-du-Rozoy, położony niedaleko Courtenay w departamencie Loiret. Po sprawowaniu funkcji pierwszej opatki tej nowej wspólnoty, wybrała życie skrajnej samotności. Swoje ostatnie lata spędziła jako pustelnica (ankoretka) żyjąca w wydrążonym pniu dębu.
Życie i działalność
Początkowo należała do zakonu benedyktynów w Chelles, a następnie stała się postacią założycielską klasztoru Sainte-Marie-du-Rozoy. Jako pierwsza opatka wspólnoty kierowała domem zakonnym niedaleko Courtenay. Później w życiu odeszła od przewodzenia monastycznej wspólnocie na rzecz bardziej samotnej egzystencji, zamieszkując jako ankoretka w wydrążonym dębie aż do śmierci około 1130 roku.
Kult
Uznana za świętą w tradycji katolickiej, jej pamięć jest czczona poprzez konkretne upamiętnienie liturgiczne. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 13 grudnia.