Elżbieta II (21 kwietnia 1926 – 8 września 2022) była królową Zjednoczonego Królestwa oraz innych państw Wspólnoty Narodów od 1952 roku aż do swojej śmierci w 2022 roku. Jej panowanie, trwające 70 lat i 214 dni, było najdłuższym w historii brytyjskich monarchów i najdłuższym w dziejach jakiejkolwiek królowej panującej. Jako monarcha konstytucyjny panowała w czasie znaczących przemian politycznych, w tym konfliktu w Irlandii Północnej, procesu dewolucji, dekolonizacji Afryki oraz członkostwa Wielkiej Brytanii we Wspólnotach Europejskich i jej wystąpienia z nich. Zmarła na zamku Balmoral, a tron po niej objął jej najstarszy syn, Karol III.
Młodość












Elżbieta urodziła się w Mayfair w Londynie jako pierwsze dziecko księcia i księżnej Yorku, którzy później zostali królem Jerzym VI i królową Elżbietą, Królową Matką. Edukację odbierała prywatnie, w domu, a lekcje obejmowały historię, języki, literaturę i muzykę. Jej stryj Edward VIII abdykował w 1936 roku, co uczyniło jej ojca królem, a Elżbietę następczynią tronu, ponieważ nie miała braci.
Panowanie i znaczenie












Na tron wstąpiła po śmierci ojca w lutym 1952 roku, a koronację przeprowadzono w 1953 roku. W czasie jej panowania kraj i królestwa przeszły przemiany polityczne i społeczne, a jej doradcami było ponad 170 premierów. Jej popularność w Wielkiej Brytanii pozostawała konsekwentnie wysoka, mimo okazjonalnych nastrojów republikańskich i krytyki mediów wobec jej rodziny, a jubileusze srebrny, złoty, diamentowy i platynowy stanowiły ważne narodowe uroczystości.
