Egin z Werony był benedyktyńskim biskupem, który sprawował rządy w mieście Werona pod koniec VIII wieku. Pochodzący z wpływowej alemańskiej rodziny, był zaufanym sojusznikiem politycznym Karola Wielkiego. Po podboju Królestwa Longobardów przez Franków, został mianowany na swój urząd około 780 roku. Z powodu napięć politycznych związanych z Pippinem, królem Italii, Egin ostatecznie zrezygnował ze swojego stanowiska i udał się na wyspę Reichenau, gdzie założył wspólnotę zakonną i spędził ostatnie lata życia.
Życie i kariera
Jako bliski powiernik Karola Wielkiego, Egin odegrał istotną rolę w administracji karolińskiej. Jego rządy w Weronie charakteryzowały się tarciami politycznymi, wynikającymi prawdopodobnie z narastającego konfliktu między cesarzem a jego synem, Pippinem. W 799 roku założył Cella St. Peter und Paul na zachodnim krańcu wyspy Reichenau. Zmarł na wyspie w 802 roku i został pochowany w kościele, który sam ufundował.
Dziedzictwo i sztuka
Egin jest wspominany ze względu na swój wkład w renesans karoliński. Jest on związany z Grupą Egin (Egino Group) – zbiorem cennych północnowłoskich manuskryptów, które przetransportował na Reichenau. Najsłynniejszym z nich jest Homiliariusz Egin (Egino Homiliary), bogato zdobiona księga liturgiczna zamówiona przez Karola Wielkiego. Jego znaczenie historyczne jest zachowane dzięki tym istotnym artefaktom kulturowym oraz jego fundacjom religijnym.
