Efrem Perekomski był żyjącym w XV wieku mnichem, urodzonym w Kaszynie w rodzinie kupieckiej. Wybierając życie zakonne zamiast małżeństwa, służył jako nowicjusz, zanim wstąpił do klasztoru Sawwo-Wiszerskiego, gdzie został przyjęty w święte ordynacje w 1437 roku. Ostatecznie osiadł w pobliżu jeziora Ilmen, zakładając wspólnotę monastyczną u ujścia rzeki Weronda. Jako przywódca tej rozwijającej się wspólnoty nadzorował budowę znaczących obiektów sakralnych i uzyskał tytuł hieromonacha podległego arcybiskupowi Nowogrodu.
Życie zakonne

Około 1450 roku Efrem założył celę w pobliżu Czarnej Rzeki, co przyciągnęło naśladowców tworzących nową wspólnotę. Aby zapewnić wodę dla klasztoru, mnisi wykopali kanał z jeziora Ilmen, co dało nazwę perekomskiego. Dzięki wsparciu wielkiego księcia Wasylia Iwanowicza, w 1466 roku ukończył budowę kamiennego kościoła poświęconego świętemu Mikołajowi. Po jego śmierci w 1492 roku, w 1509 roku klasztor został przeniesiony z powodu powodzi.
Kult
Został kanonizowany jako święty czczony w 1549 roku podczas drugiego soboru Marciana. Kościół prawosławny upamiętnia go 26 września oraz 16 maja, w rocznicę przeniesienia jego relikwii. Jego szczątki zostały przeniesione w nowe miejsce wraz z klasztorem, gdy pierwotna siedziba została zlokalizowana ponownie.
