Efrem Nowotorski był żyjącym w XI wieku mnichem węgierskiego pochodzenia, który założył klasztor Borysoglebski w pobliżu Torżokia. Urodzony pod koniec X wieku, początkowo służył jako stajenny księcia Borysa Rostawskiego. Po śmierci swojego brata Jerzego, który zginął broniąc księcia w 1015 roku, Efrem udał się na ziemie nowogrodzkie. Ostatecznie w 1038 roku założył klasztor poświęcony książętom Borysowi i Glebowi, pełniąc funkcję jego pierwszego opatów.
Życie i służba

Jako najstarszy brat Mojżesza i Jerzego Ugryńskiego, Efrem przybył z Węgier na Ruś na początku XI wieku. Po śmierci brata Jerzego zachował jego głowę jako relikwię. Później założył dom gościnny w pobliżu Torżokia, zanim ufundował klasztor, w którym żył i w którym został ostatecznie pochowany.
Kult i dziedzictwo
W 1572 roku arcybiskup Leon nadodkrył niezniszczalne relikwie świętego. Został on kanonizowany pod koniec XVI wieku. Jego życie zostało spisane w kilku wersjach hagiografii, choć najwcześniejsze teksty zaginęły. Jest czczony w tradycji prawosławnej, a jego święta obchodzone są 28 stycznia i 24 czerwca.
