Edyta z Wilton była angielską świętą z X wieku i benedyktyńską zakonnicą, która żyła w opactwie w Wilton. Urodzona około 961 roku jako córka króla Edgara i Wulfthryth, została wychowana w społeczności monastycznej, gdzie otrzymała staranne wykształcenie. Mimo królewskiego pochodzenia poświęciła życie służbie religijnej, pełniąc ostatecznie funkcję opatki. Jest znana z odmowy objęcia zarówno wysokich stanowisk kościelnych, jak i angielskiego tronu, wybierając w zamian życie w oddaniu Bogu. Zmarła w 984 roku w wieku około 23 lat.
Życie i służba


Wychowana w Wilton, Edyta była wysoko wykształcona w takich dziedzinach jak kaligrafia, muzyka i haft. Choć jej dokładny status wewnątrz wspólnoty jest przedmiotem debat naukowych, zachowała postawę odzwierciedlającą jej królewskie dziedzictwo. Słynęła z odrzucenia propozycji ojca, aby kierowała trzema różnymi klasztorami, a później odmówiła objęcia tronu po śmierci swojego przyrodniego brata, Edwarda Męczennika.
Śmierć i kult


W 984 roku Edyta ufundowała w Wilton kaplicę poświęconą św. Dionizemu. Po jej śmierci, która nastąpiła krótko po poświęceniu kaplicy, została czczona jako święta. Jej wspomnienie obchodzone jest 16 września. Tradycje w kościołach anglikańskim, katolickim i prawosławnym czczą jej pamięć, często skupiając się na jej pobożności i zachowaniu jej relikwii.
