Edygna była błogosławioną pustelnicą, która żyła pod koniec XI i na początku XII wieku. Według lokalnej tradycji była córką króla Francji Henryka I oraz Anny Kijowskiej. Aby uniknąć aranżowanego małżeństwa, miała uciec do Bawarii, gdzie ostatecznie osiadła w Puch. Do swojej śmierci 26 lutego 1109 roku prowadziła samotne życie w wydrążonym pniu lipy. Choć jej tożsamość historyczna jest czasem przedmiotem debat, pozostaje ona ważną postacią religijną w tym regionie.
Życie i legenda
Legenda głosi, że Edygna uciekła z królewskiego życia we Francji, podróżując wozem rolnika. Po dotarciu do Puch zinterpretowała pewne znaki jako wezwanie, by pozostać w tej okolicy. Żyła jako pustelnica, ukrywając swoje szlacheckie pochodzenie przed lokalną ludnością. Po jej śmierci ujawniono jej królewskie pochodzenie, a pojawiły się opowieści o świętym oleju wypływającym z drzewa, w którym przebywała.
Kult i dziedzictwo
Jako patronka Puch, Edygna jest czczona za przypisywane jej zdolności do czynienia cudów. W szczególności wzywa się jej w sprawach przeciwko kradzieżom i chorobom bydła. Pielgrzymki do jej miejsca są powszechne, szczególnie wśród Ukraińców ze względu na dziedzictwo jej matki. Jej pamięć jest zachowana dzięki poświęconemu ołtarzowi w kościele św. Sebastiana, lokalnej ulicy oraz historycznej lipie znanej jako Edignalinde.