Edward VIII Windsor (1894–1972) był królem Zjednoczonego Królestwa i Brytyjskich Dominiów oraz cesarzem Indii od 20 stycznia 1936 roku do swojego abdykowania w grudniu tego samego roku. Później nosił tytuł księcia Windsoru. Jego panowanie trwało 326 dni, co czyni go jednym z najkrócej panujących brytyjskich monarchów, a jest on najnowszym brytyjskim monarchą, który abdykował. Abdykował, ponieważ nie mógł poślubić rozwiedzionej Amerykanki Wallis Simpson i jednocześnie pozostać na tronie.
Młodość







Edward urodził się w 1894 roku w White Lodge w Richmond Park, za panowania swojej prapraprababki królowej Wiktorii. Był najstarszym synem księcia i księżnej Yorku, którzy później zostali królem Jerzym V i królową Marią. W chwili narodzin zajmował trzecie miejsce w linii sukcesji. Wychowywany był głównie przez niańki i prywatnych nauczycieli, a następnie wysłano go do szkoły marynarki wojennej, po czym wycofano go stamtąd, by podjął naukę w Magdalen College w Oksfordzie, które opuścił bez kwalifikacji akademickich. W 1910 roku, w swoje szesnaste urodziny, otrzymał tytuł księcia Walii.
Panowanie i abdykacja






Edward został królem w 1936 roku po śmierci ojca i szybko wzbudził niepokój, okazując zniecierpliwienie wobec dworskiego protokołu. Jego zamiar poślubienia Wallis Simpson, która była rozwiedziona i starała się o kolejny rozwód, wywołał kryzys konstytucyjny. Premierzy Zjednoczonego Królestwa i Dominiów sprzeciwiali się temu małżeństwu, a Kościół anglikański, którego był zwierzchnikiem tytularnym, nie aprobował ponownego małżeństwa po rozwodzie, gdy poprzedni małżonek wciąż żył. Wobec prawdopodobnej dymisji rządu Edward abdykował, a jego następcą został młodszy brat, Jerzy VI.
Późniejsze lata






Po abdykacji Edward otrzymał tytuł księcia Windsoru i w czerwcu 1937 roku poślubił Simpson we Francji. Małżeństwo nie miało dzieci. W 1937 roku para odbyła podróż po hitlerowskich Niemczech, co podsycało plotki o jego sympatiach wobec nazistów. Podczas II wojny światowej służył w brytyjskiej misji wojskowej we Francji, a później został mianowany gubernatorem Bahamów. Po wojnie pozostał we Francji aż do śmierci w 1972 roku.
