Edmund I był dziesiątkowiecznym monarchą, który panował w Anglii od 939 roku do swojej śmierci w 946 roku. Jako członek dynastii Wessex i wnuk Alfreda Wielkiego, wstąpił na tron po śmierci swojego przyrodniego brata, Æthelstana. Jego panowanie charakteryzowało się staraniami o odzyskanie terytoriów spod kontroli Wikingów, w tym Pięciu Boroughs oraz Yorku. Ostatecznie zginął podczas konfrontacji z banitą w Pucklechurch. Uznawany za świętego, jest czczony w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej.
Życie i rządy


Po sukcesji po bracie, Edmund stanął w obliczu poważnych wyzwań ze strony wikingów. Skutecznie odzyskał kontrolę nad znaczną częścią Anglii, wypędzając wikingów władających Yorkiem w 944 roku. Jako ustawodawca wydał kilka kodeksów prawnych, które miały regulować krwawe waśnie i chronić nietykalność osoby królewskiej. W jego administracji nastąpiło również przesunięcie w kierunku włączania do rządu większej liczby urzędników powiązanych z Mercją.
Wpływy religijne


Podczas jego panowania zaczęły kształtować się wczesne etapy angielskiej reformy benedyktyńskiej. Edmund wspierał instytucje religijne, mianując Dunstana opatem w Glastonbury — postać, która później stała się liderem ruchu reformatorskiego. W przeciwieństwie do późniejszych monarchów, sprawował patronat nad różnymi ośrodkami religijnymi, w tym takimi, które nie były benedyktyńskie.
