Edmund Campion był angielskim jezuitą i dramaturgiem żyjącym w XVI wieku, który pełnił służbę misyjną w okresie intensywnych napięć religijnych. Urodzony w Londynie w 1540 roku, kształcił się w Oksfordzie i początkowo służył jako anglikański diakon. Po podróży do Irlandii, a następnie nawróceniu na katolicyzm w Douai, wstąpił do zakonu jezuitów. Spędził kilka lat na nauczaniu w Pradze, zanim w 1580 roku powrócił do Anglii, aby prowadzić tajną działalność duszpasterską, co ostatecznie doprowadziło do jego aresztowania i egzekucji.
Życie i służba


Po ukończeniu edukacji w Oksfordzie, Campion został młodszym członkiem (junior fellow) w St John's College. Jego kariera uległa znaczącej zmianie po ucieczce do Irlandii w 1569 roku, gdzie napisał historię tego kraju. Po pojednaniu z Kościołem katolickim i wstąpieniu do jezuitów w Rzymie, przez sześć lat nauczał w Pradze. W 1580 roku powrócił do Anglii, aby służyć katolikom, w trakcie czego napisał swoją słynną obronę wiary, Decem Rationes.
Śmierć i kult

Campion został oskarżony o zdradę stanu za swoją działalność religijną i stracony w Tyburn 1 grudnia 1581 roku. W tradycji katolickiej jest uznawany za świętego. Został beatyfikowany przez papieża Leona XIII, a później kanonizowany przez papieża Pawła VI. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 1 grudnia.
