Edmund Bojanowski był XIX-wiecznym polskim filantropem, pedagogiem i świeckim katolikiem. Urodzony w 1814 roku w Grabonogu, studiował literaturę i sztukę we Wrocławiu, zanim poświęcił życie służbie społecznej i religijnej. Był wybitnym członkiem Towarzystwa św. Wincentego de Paul i opiekował się chorymi podczas epidemii cholery. W ciągu swojego życia założył liczne sierocińce i biblioteki, a ostatecznie powołał do życia cztery odrębne zgromadzenia zakonne, aby wspierać swoją misję charytatywną.
Życie i działalność
Po studiach Bojanowski skupił się na pomaganiu wykluczonym poprzez różne inicjatywy społeczne. Pracował jako dziennikarz, tłumacz i pedagog, wykorzystując te umiejętności do wspierania swoich celów filantropijnych. Jego oddanie ubogim objawiało się poprzez bezpośrednie zaangażowanie w opiekę nad cierpiącymi na choroby. Ostatecznie osiadł w Górce Duchownej, gdzie zmarł 7 sierpnia 1871 roku.
Kult
Kościół katolicki uznaje jego zasługi dla życia religijnego poprzez jego beatyfikację. 13 czerwca 1999 roku papież Jan Paweł II dokonał jego beatyfikacji podczas uroczystości w Warszawie. Jest on upamiętniany w kalendarzu liturgicznym w rocznicę jego śmierci, 7 sierpnia.