Edith Cavell była brytyjską pielęgniarką i działaczką pokojową żyjącą na przełomie XIX i XX wieku. Podczas pracy w Belgii stała się pionierką nowoczesnego pielęgniarstwa i pełniła funkcję przełożonej szkoły pielęgniarskiej w Brukseli. Podczas I wojny światowej zapewniała opiekę medyczną rannym żołnierzom ze wszystkich stron konfliktu i pomogła około 200 żołnierzom aliantów uciec z terytorium okupowanego przez Niemców. Jej wysiłki na rzecz pomocy tym osobom doprowadziły do aresztowania i późniejszej egzekucji przez niemiecki pluton egzekucyjny w 1915 roku.
Życie i praca


Urodzona w Swardeston w Anglii, Cavell początkowo pracowała jako guwernantka, zanim przeszła szkolenie pielęgniarskie. Po zdobyciu doświadczenia w Londynie, w 1907 roku przeprowadziła się do Belgii, aby kierować szkołą pielęgniarską. Była znaczącą postacią w belgijskim pielęgniarstwie, a nawet założyła profesjonalny czasopismo. Podczas wojny jej oddanie powołaniu oraz anglikańska wiara skłaniały ją do niesienia pomocy potrzebującym, niezależnie od ich narodowości.
Śmierć i dziedzictwo


Po aresztowaniu za pomoc żołnierzom aliantów w dotarciu do neutralnych Holandii, Cavell została skazana na śmierć na mocy niemieckiego prawa wojskowego. Mimo międzynarodowych próśb o ułaskawienie, została stracona w Schaerbeek. Jest wspominana za odmowę pielęgnowania nienawiści, słynąc słowami, że sam patriotyzm nie wystarczy. Kościół Anglii czci ją jako świętą 12 października.
