Eata z Hexham był VII-wiecznym biskupem, który sprawował władzę zarówno w diecezji Lindisfarne, jak i w diecezji Hexham. Pierwotnie szkolony jako mnich w Lindisfarne, został ostatecznie opatem Melrose, a później założył klasztor w Ripon. Był pierwszą osobą urodzoną w Northumbrii, która objęła biskupstwo Lindisfarne. Znany ze łagodnego charakteru, był wpływowym administratorem w okresach niepokojów społecznych i zarazy, a także wspierał przejście na rzymskie tradycje liturgiczne po synodzie w Whitby.
Życie i posługa

Po opuszczeniu Melrose, Eata pomógł założyć klasztor w Ripon, gdzie był mentorem młodego Cuthberta. Choć został wygnany z Ripon przez króla Alchfritha, powrócił do Melrose, by później sprawować funkcję opata Lindisfarne. Podczas reorganizacji diecezji northumbryjskiej sprawował władzę nad Bernicią. Ostatni rok życia spędził jako biskup Hexham, gdzie zmarł na czerwonkę w 686 roku.
Kult i dziedzictwo
Jest uznawany za świętego w kilku tradycjach chrześcijańskich, a jego kanonizacja nastąpiła dzięki powszechnemu uznaniu jego świętości. Jego pamięć jest pielęgnowana przy źródle św. Eaty (St. Eata's Well) oraz w kaplicy św. Eaty (St. Eata's Chapel) w Szkocji. W Anglii jest upamiętniany w kościele św. Eaty w Atcham, w którym znajduje się witraż przedstawiający go.
