Dynastia Qing była mandżurską dynastią cesarską w Chinach oraz imperium wczesnonowożytnym w Azji Wschodniej, istniejącym od 1636 lub 1644 do 1912 roku. Była ostatnią dynastią cesarską w historii Chin, poprzedzoną przez dynastię Ming i zastąpioną przez Republikę Chińską. W okresie swojego największego rozkwitu imperium rozciągało się od Morza Japońskiego po Pamir oraz od Płaskowyżu Mongolskiego po Morze Południowochińskie. Dynastia kontrolowała większe terytorium niż jakakolwiek wcześniejsza chińska dynastia i ukształtowała terytorialne podstawy współczesnych Chin.
Początki i podbój












Nurhaczi, przywódca plemion Dżurdżenów, który był jednocześnie wasalem dynastii Ming, zjednoczył klany dżurdżeńskie, późniejszych Mandżurów, i w 1616 roku założył dynastię Późniejszych Jin. Jego syn Hong Taiji ogłosił w 1636 roku powstanie Wielkiego Qing. Po zdobyciu Pekinu przez powstańców chłopskich w 1644 roku generał Ming Wu Sangui otworzył armii Qing przełęcz Shanhai, co pozwoliło jej pokonać powstańców i przejąć władzę. Opór pozostałości reżimów Ming oraz powstanie Trzech Feudatariuszy opóźniły pełny podbój kraju do 1683 roku.
Szczyt i upadek












Cesarz Kangxi umocnił kontrolę państwa i wspierał naukę oraz wzrost liczby ludności i gospodarki, natomiast cesarz Qianlong doprowadził dynastię do największego zasięgu terytorialnego. Później wewnętrzne powstania, korupcja urzędnicza, słabość finansów oraz presja obcych mocarstw osłabiły państwo. Porażka w wojnach opiumowych zmusiła Chiny do podpisania nierównych traktatów, a powstanie tajpingów pochłonęło życie ponad 20 milionów ludzi. Podjęte reformy nie uratowały dynastii, która upadła po rewolucji Xinhai w 1911 roku.
