factograf
PL
Zaloguj się

dynastia cesarska w chinach w latach 1368–1644

Dynastia Ming

Dynastia Ming była cesarską dynastią rządzącą w Chinach od 1368 do 1644 roku, po upadku dynastii Yuan prowadzonej przez Mongołów. Była ostatnią chińską dynastią cesarską rządzoną przez Han, większościową grupę etniczną w kraju. Chociaż w 1644 roku powstańcy pod wodzą Li Zichenga zajęli Pekin, resztki reżimu cesarskiej rodziny Ming, określane zbiorczo jako Południowe Ming, przetrwały do 1662 roku. Dynastia zapisała się w pamięci dzięki swojej licznej armii stałej, wyprawom morskim pod dowództwem Zheng He oraz budowie Zakazanego Miasta i większości Wielkiego Muru w jego obecnej postaci.

Powstanie i wczesne rządy

Ming wyłonili się z buntów wymierzonych przeciw Yuanom, których dyskryminacja Han, wysokie podatki i nieudana regulacja rzek pogrążyły gospodarkę w ruinie. Zhu Yuanzhang, dawny chłop i mnich buddyjski, wspiął się w szeregach powstańców, pokonał rywali i w 1368 roku objął tron jako cesarz Hongwu. Dążył do społeczeństwa samowystarczalnych wiejskich wspólnot, które utrzymywałyby stałą armię, oraz ograniczył władzę eunuchów i książąt. Próba osłabienia stryja przez jego następcę doprowadziła do wojny domowej, w wyniku której na tron w 1402 roku wstąpił cesarz Yongle.

Późniejszy upadek

Za panowania cesarza Yongle stolica przeniesiona została do Pekinu, a Zheng He poprowadził wielkie wyprawy na Ocean Indyjski. Późniejsi władcy stawali się coraz mniej aktywni, a kryzys w 1449 roku zakończył się pojmaniem cesarza przez Mongołów. Nieurodzaje, ochłodzenie klimatu, zakłócone dostawy srebra i epidemia osłabiły państwo. W 1644 roku siły powstańcze wkroczyły do Pekinu, a dynastia upadła, gdy z pomocą zbiegłego generała Ming władzę przejęła prowadzona przez Mandżurów dynastia Qing.

W 130 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy