Dymitry Prilucki był XIV-wiecznym mnichem i hegumenem, który założył klasztory Nikolski oraz Spaso-Prilucki. Urodzony w zamożnej rodzinie kupieckiej w Pereasławlu Zadnieiskim, wstąpił do życia zakonnego w klasztorze Goricki Wstąpienia NMP. Stał się bliskim współpracownikiem Sergiusza Radoneżskiego, którego wpływ skłonił go do podróży na północ w celu założenia wspólnotowego klasztoru w pobliżu Wołogdy. Znany z ekstremalnego ascetyzmu i głębokiej pokory, poświęcił życie modlitwie i służbie ubogim, aż do śmierci w 1406 roku.
Życie zakonne

Po święceniu kapłańskim, Dymitry założył klasztor Nikolski nad jeziorem Pleszcziejewo. Szukając bardziej odosobnionego życia duchowego, udał się na północ wraz ze swoim uczniem, Pachomym. Po tym, jak początkowa próba osiedlenia się w regionie Awnieżu została zniechęcona przez miejscowych, z sukcesem założył wspólnotowy klasztor w pobliżu Wołogdy. Tam wzniósł drewnianą katedrę Zbawiciela i prowadził życie pełne surowego postu oraz pracy fizycznej, często nosząc ten sam stary płaszcz bez względu na porę roku.
Kult i dziedzictwo

Po jego śmierci, w 1409 roku, zaczęły pojawiać się doniesienia o cudach związanych z jego relikwiami, co doprowadziło do powszechnego kultu w całej Rusi. Jego szczątki spoczywają w dolnej części katedry Zbawiciela w klasztorze Spaso-Prilucki. Jest wspominany w Kościele Prawosławnym 11 lutego oraz 3 czerwca. Jego życie zostało przedstawione w sztuce religijnej, w tym na ikonie namalowanej przez Dionizego pod koniec XV wieku.
