Dydak z Alcalá był hiszpańskim bratem zakonno-laickim i misjonarzem z XV wieku, który służył na Wyspach Kanaryjskich. Urodzony około 1400 roku w San Nicolás del Puerto, początkowo żył jako wędrowny pustelnik, zanim wstąpił do odłamu obserwantów zakonu franciszkanów. Był znany ze swojej działalności misyjnej wśród ludu Guanczów oraz ze służby jako infirmer (opiekun chorych) w Rzymie. Zmarł w Alcalá de Henares w 1463 roku i został później kanonizowany przez papieża Sykstusa V, stając się pierwszym bratem laickim swojego zakonu uznanym za świętego.
Życie i służba


Po okresie wędrowania jako pustelnik, Dydak wstąpił do franciszkanów, wykonując różne prace manualne, aby utrzymać swoją wspólnotę. Został wysłany na Wyspy Kanaryjskie, gdzie służył jako misjonarz, a ostatecznie został przełożonym (strażnikiem) wspólnoty na Fuerteventurze. Podczas pobytu na wyspach słynął z obrony rdzennej ludności przed kolonizatorami. Później, przebywając w Rzymie, opiekował się chorymi podczas wielkiej epidemii.
Kult i dziedzictwo


Jest czczony jako święty w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 13 listopada. Jego dziedzictwo jest związane z miastem San Diego w Kalifornii, które zostało mu poświęcone, a on sam pełni funkcję współpatrona tej diecezji. Jego życie było częstym tematem hiszpańskich malarzy, a mechaniczny automat przedstawiający go znajduje się w zbiorach Smithsonian Institution.
