Dydak Oddi był włoskim franciszkaninem kapucynem, który żył w latach 1839–1919. Urodzony w Vallinfreda, w młodości poczuł silne powołanie do życia zakonnego, choć początkowo rodzice sprzeciwiali się jego decyzji. Zainspirowany przykładem Mariano da Roccacasale, ostatecznie wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów). Znany ze radosnego ducha i głębokiej wiary, cieszył się dużym szacunkiem wśród współbraci, a nawet otrzymał pochwałę od papieża Piusa X. Większość swojego życia zakonnego spędził w Bellegra, gdzie zmarł w wieku 79 lat.
Życie zakonne
Po początkowym sprzeciwie ze strony rodziny, Oddi wstąpił do klasztoru franciszkanów w Bellegra jako postulant w 1871 roku. Złożył śluby wieczyste w 1889 roku, przyjmując imię zakonne Diego da Vallinfreda. Jego sława świętości znacząco wzrosła wewnątrz wspólnoty oraz w okolicznych regionach Rzymu, co przyniosło mu uznanie jako oddanego naśladowcy tradycji franciszkańskiej.
Kult
Uznanie jego świętości przebiegało w kilku etapach, w tym poprzez ogłoszenie go błogosławionym przez Jana Pawła II w 1991 roku (jako wyniosły/czcigodny). Po zbadaniu cudu, został beatyfikowany przez tego samego papieża 3 października 1999 roku. Jest upamiętniany w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 3 czerwca, w rocznicę jego śmierci.