Dunod był przywódcą religijnym VI lub VII wieku, który pełnił funkcję pierwszego opata klasztoru w Bangor Iscoed w północno-wschodniej Walii. Wcześniej był wodzem z Północnej Brytanii, który przeniósł się do Walii po zmianie swojego szczęścia. Był żonaty z Dwywai i był ojcem trzech synów, w tym Deiniola. Ma znaczenie historyczne jako jedyny przedstawiciel walijskiego kościoła wymieniony w Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy.
Życie klasztorne
Przy wsparciu księcia Cyngena Glodrydda, Dunod i jego synowie założyli klasztor w Bangor nad rzeką Dee. Wspólnota ta stała się ważnym ośrodkiem religijnym, charakteryzującym się ciągłym cyklem modlitwy znanym jako laus perennis. Według walijskich Triad, klasztor gościł 2400 mnichów, którzy śpiewali Nabożeństwo Boskie zmianami. Miejsce to zostało ostatecznie zniszczone około 613 roku po bitwie pod Chester.
Zapisy historyczne
Beda wspomina, że Dunod był opatem podczas spotkania między Augustynem z Canterbury a siedmioma biskupami walijskimi w 602 lub 603 roku. Chociaż niektórzy uczeni kwestionują, czy osobiście uczestniczył ze względu na zaawansowany wiek, klasztor wysłał delegatów na konferencję. Niektóre tradycje próbują powiązać go z północnym królem, choć uważa się to za chronologicznie mało prawdopodobne.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji katolickiej, jego wspomnienie przypada na 7 września. Jego pamięć jest zachowywana w okolicy, głównie poprzez nazwę Ysgol Sant Dunawd, szkoły podstawowej w Bangor-on-Dee.