Dubricius był brytyjskim duchownym i kapłanem z VI wieku, który pełnił rolę ewangelisty na obszarach południowo-wschodniego Walii oraz Ergyng. Urodzony w Madley, był synem Efrddyl, córki króla Peibio Clafroga. Wczesną sławę zdobył jako uczony, zakładając klasztory w Moccas i Hentland. Jako biskup prawdopodobnie sprawował pieczę nad terytoriami obejmującymi Glamorgan i Gwent, choć jego rola mogła koncentrować się na święceniu kapłanów. Jest wspominany ze względu na swój intelekt oraz zdolność uzdrawiania chorych poprzez nakładanie rąk.
Życie i posługa

Po ugruntowaniu swojej pozycji jako uczony, Dubricius założył kilka ośrodków klasztornych. Był nauczycielem wybitnych walijskich świętych, takich jak Samson i Teilo. Podczas synodu w Llanddewi Brefi w 545 roku miał zrezygnować ze swojego stanowiska na rzecz świętego Dawida. Legenda głosi, że został mianowany arcybiskupem Llandaff przez świętego Germanusa, a nawet uczestniczył w koronacji króla Artura. Ostatecznie udał się na odpoczynek na wyspę Bardsey, gdzie zmarł około 550 roku.
Kult i dziedzictwo
W rzymskokatolickim kalendarzu liturgicznym dla Walii jest wspominany 14 listopada i figuruje w Martyrologium Romanum. Różne kościoły w Herefordshire, Somerset i Walii noszą jego imię. W sztuce religijnej często przedstawiany jest z dwoma pastorałami, co symbolizuje jego władzę nad biskupstwami Llandaff i Caerleon. Jego szczątki zostały przeniesione do katedry w Llandaff w 1120 roku, po pierwotnym pochówku na wyspie Bardsey.
