Święty Drogo był flamandzkim świętym z XII wieku, który żył we Francji. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Epinoy, w wieku dwudziestu lat zrzekł się dziedzictwa, aby prowadzić życie w ubóstwie. Po odbyciu pielgrzymek do różnych świętych miejsc, pracował jako pasterz u Elżbiety de la Haire w Sebourg. Szukając samotności do modlitwy, ostatecznie spędził czterdzieści pięć lat jako pustelnik w małej celi przylegającej do kościoła. Jest uznawany za cudotwórcę i jest patronem pasterzy.
Życie i pobożność
Po oddaniu swojego majątku ubogim, Drogo odnalazł spokój w wiejskim życiu pasterza. Był znany ze zdolności uzdrawiania zwierząt oraz głębokiej pobożności i oddania modlitwie. Aby uniknąć uwagi, jaką przyciągała jego sława, odbył liczne pielgrzymki, w tym dziewięć wypraw do Rzymu. W późniejszym okresie życia przepuklina skłoniła go do zamieszkania jako pustelnik w celi z oknami, które pozwalały mu obserwować liturgie kościelne.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w 1186 roku, donoszono, że jego ciało stało się zbyt ciężkie, aby je przenieść, gdy próbowano zabrać je z Sebourg, co stanowiło znak, że powinien tam pozostać. Jego relikwie znajdują się w kościele św. Marcina. Jest czczony w tradycji katolickiej i anglikańskiej, a jego wspomnienie obchodzi się 16 kwietnia. Choć czasem nazywany patronem kawy, związek ten jest przez historyków uważany za anachroniczny.