Dosifej był wybitnym hegumenem przełomu XVII i XVIII wieku oraz jednym z wczesnych przywódców ruchu starowierców. Pełnił funkcję przeora klasztoru Nikoło-Biesiednyj w pobliżu Tiowinu, zanim udał się w liczne podróże, aby nauczać i wspierać różne wspólnoty monastyczne, w tym te w regionie Donu i nad Wołgą. Jako nauczyciel bezpopowców poruszał się w obrębie złożonych podziałów teologicznych swojej epoki, opowiadając się za zachowaniem Eucharystii, przy jednoczesnym sprzeciwie wobec praktyki samopodpalania się. Zmarł nad rzeką Kuma, na południe od Astrachania, przed 1691 rokiem.
Życie i działalność
Po reformach kościelnych Dosifej przeniósł się nad Don, a następnie powrócił do swojego klasztoru. Był znaczącym przewodnikiem duchowym, udzielającym sakramentów postaciom tak znamienitym jak szlachcianka Feodora Morozowa. Podczas swoich podróży między Moskwą, Pomoriem a południową Rosją, zakładał i prowadził kilka pustelniczych klasztorów, pracując nad zapewnieniem starowiercom dostępu do Świętych Darów do komunii.
Poglądy teologiczne
Dosifej zajmował wyjątkową pozycję w okresie, gdy różnice między poszczególnymi frakcjami starowierców dopiero się kształtowały. Choć popierał konieczność ponownego chrztu dla osób przechodzących na starą wiarę, utrzymywał, że prawdziwe kapłaństwo pozostaje ważne. Silnie potępiał również praktykę samopodpalania, postrzegając ją jako formę samobójstwa, a nie święty akt.
Kult
Jest czczony jako święty w tradycji starowierczej. Jego śmierć wywołała głęboki żal wśród jego duchowych dzieci, którzy postrzegali go jako oddanego ojca i pasterza. Po jego śmierci wyznawcy próbowali przetransportować jego szczątki, lecz podczas podróży napotkali znaczne trudności.