Doroteusz Egipski był ascetą i mnichem żyjącym w regionie Tebaidy pod koniec IV wieku. Mieszkając w pustelnych celach na zachód od Nilu, spędził około sześćdziesięciu lat na praktykowaniu surowej ascezy. Jego życie i osiągnięcia duchowe zostały spisane przez jego byłego ucznia, Palladego z Helenopolis, w dziele znanym jako Lausica. Ten historyczny opis jego dyscypliny został zachowany w różnych kronikach i tekstach religijnych na przestrzeni wieków.
Życie i asceza
Żyjąc jako pustelnik na egipskiej pustyni, Doroteusz stał się znaczącą postacią wśród ascetów Tebaidy około 328 roku. Jego surowy tryb życia został udokumentowany przez Palladego, który próbował uczyć się pod jego okiem przez trzy lata, aby opanować własne namiętności. Choć Palladiusz nie zdołał ukończyć pełnego okresu nauki, relacje o wytrwałości Doroteusza wpłynęły na wielu późniejszych historyków, w tym Sozomenesa i Kasjodora.
Kult i pamięć
Kościół prawosławny czci go jako czczonego świętego. Jest on wspominany 16 września (29 września) oraz 19 stycznia (1 lutego), kiedy to jest wspominany wraz ze zgromadzeniem wszystkich świętych, którzy lśnili w ziemi egipskiej. Jego dziedzictwo zostało włączone do rosyjskich tradycji religijnych w drugiej połowie XII wieku.