Donus był katolickim kapłanem z VII wieku, który sprawował urząd biskupa Rzymu od 676 roku do śmierci w 678 roku. Urodzony w Rzymie jako syn Maurycego, został wybrany na następcę Adeodatusa II 2 listopada 676 roku. Jego krótkie pontyfikat charakteryzował się administracją kościelną oraz staraniami o utrzymanie relacji dyplomatycznych ze Konstantynopolem. Zapamiętano go dzięki licznym ulepszeniom infrastrukturalnym rzymskich bazylik oraz rozwiązaniu napięć religijnych w mieście.
Życie i posługa
Podczas sprawowania urzędu Donus powiększył liczebność duchowieństwa, dodając dwunastu kapłanów i pięciu diakonów, a także poświęcając sześciu biskupów. Pracował nad usunięciem obecności nestoriańskiej w Rzymie poprzez rozproszenie mnichów. Na polu politycznym pomógł zakończyć schizmę w Rawennie i utrzymywał pokojowe relacje z Cesarstwem Bizantyńskim. Wykazał również chęć pojednania, przywracając Vitalianusa w dyptykach.
Dzieła kościelne
Donus przyczynił się do rozwoju krajobrazu Rzymu poprzez różne projekty restauratorskie. Wybrukował atrium starej bazyliki św. Piotra i nadzorował renowację zarówno bazyliki św. Pawła, jak i kościoła św. Eufemii. Po jego śmierci 11 kwietnia 678 roku został pochowany w starej bazylice św. Piotra, a jego następcą został Agato.