Domninus z Tesaloniki był wczesnochrześcijańskim męczennikiem, który żył w Tesalonice w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Za panowania cesarza Maksymiana został aresztowany za głoszenie wiary chrześcijańskiej. Ponieważ odmówił złożenia ofiary bożkom, poddano go surowym torturom. Jego niezłomność sprawiła, że cesarz nakazał odcięcie mu nóg w kolanach poza murami miasta.
Męczeństwo i śmierć

Po odniesionych obrażeniach Domninus spędził siedem dni, cierpiąc z powodu ran bez przyjmowania pokarmu. Przez cały ten czas pozostał wierny swojej wierze. Ostatecznie zmarł w Tesalonice po wyrażeniu wdzięczności Bogu. Jego śmierć nastąpiła w erze Maksymiana i Galeriusza, co czyni go znaczącą postacią w okresie wczesnych prześladowań chrześcijan.
Kult
Święty jest upamiętniany w różnych tradycjach w różnych datach. W tradycji prawosławnej jego wspomnienie przypada 14 października (lub 1 października według starego stylu). Kościół katolicki wspomina go 30 marca.
