Domnina z Syrii była ascetką żyjącą w V wieku w regionie w pobliżu Antiochii. Urodzona w bogatej syryjskiej rodzinie, ostatecznie porzuciła swój status, aby podążać za naukami świętego Marona. Mieszkała w małej chatce ogrodowej przykrytej słomą, gdzie praktykowała surowy post, spożywając jedynie soczewicę. Jako duchowa przywódczyni prowadziła wspólnotę 250 kobiet, które zajmowały się pracą fizyczną, podczas gdy ona doświadczała częstych chwil religijnej ekstazy.
Życie i ascetyzm

Po opuszczeniu zamożnego domu Domnina osiedliła się w Kyrros. Żyła w skrajnej surowości, często nosząc welon, aby ukryć twarz. Jej pobożność charakteryzowała się intensywnym postem i skromnym trybem życia w słomianej chacie. Podczas pełnienia funkcji duchowej przewodniczki kierowała dużą grupą żeńskich wyznawczyń, które żyły pod jej przewodnictwem.
Kult i śmierć
Domnina zmarła między 450 a 460 rokiem n.e. Jest uznawana za świętą zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Jej pamięć zachowana jest w bizantyjskim Synaksariuszowi, a jej wspomnienie obchodzi się 1 marca. Jest wspominana ze względu na oddanie życiu modlitwy i dyscyplinie fizycznej.
