Domna Tomska była żyjącą w XIX wieku święą głupią, która mieszkała w Tomsku na Syberii. Urodzona w guberni połtawskiej, była wysoko wykształcona i mówiła w kilku językach obcych, choć zamiast małżeństwa wybrała życie wędrowne i ascetyczne. Po zesłaniu do okręgu Kain za włóczęgostwo pod innym nazwiskiem, ostatecznie osiadła w Tomsku, gdzie żyła jako uboga ascetka. Pamięta się ją ze względu na ekscentryczne zachowanie, odmawianie przyjmowania pieniędzy oraz oddanie pomaganiu więźniom i podróżnym.
Życie i ascetyzm


Jako święa głupia, Domna żyła bez stałego schronienia i nosiła worki szmat jako formę pokuty. Często rozdawała ludziom drobne przedmioty, takie jak kamienie czy cukier, aby przekazać duchowe przesłania. Mimo nietypowego trybu życia, wyróżniała się inteligencją i umiejętnością rozmawiania w językach obcych. Często pomagała więźniom, śpiewając im duchowe pieśni i przynosząc jedzenie do komisariatu dla zatrzymanych.
Kult i dziedzictwo

Domna zmarła w 1872 roku i została pochowana w klasztorze św. Jana Chrzciciela w Tomsku. Została kanonizowana w 1984 roku jako część Soboru Świętych Syberyjskich. Lokalni wierni często nazywają ją syberyjską Ksenią. Choć jej pierwotne miejsce pochówku zostało później zabudowane, w 1996 roku w miejscu, gdzie według przekazów została złożona do grobu, wzniesiono kaplicę ku jej czci.
