Dominik z Sory był włoskim benedyktyńskim mnichem, pustelnikiem i kaznodzieją, który żył w latach 951–1031. Urodzony w Foligno, stał się wybitnym teologiem i opatem, ostatecznie zakładając kilka klasztorów, w tym San Domenico w Sorze w 1011 roku. Przez całe życie był znany ze swojego wędrownego kaznodziejstwa oraz roli fundatora klasztorów w tradycji katolickiej.
Życie i działalność
Za swojego życia Dominik służył jako opat benedyktyński i wędrowny kaznodzieja. Był głęboko zaangażowany w życie monastyczne, zakładając wspólnoty religijne, takie jak klasztor w Sorze. Jego wkład teologiczny oraz przywództwo w zakonie benedyktyńskim uczyniły go znaczącą postacią religijną we wczesnośredniowiecznych Włoszech.
Kult
Jest wspominany jako wykonawca cudów, szczególnie tych związanych z ochroną przed niebezpiecznymi zwierzętami, takimi jak niedźwiedzie, wilki i węże. W wiosce Cocullo jest czczony podczas corocznej procesji węży odbywającej się 1 maja. Tradycja ta, wraz z obecnością jego relikwii, podtrzymuje lokalną pobożność ku jego czci.