Dominik z Prus był żyjącym w XV wieku kartuzjańskim mnichem i teologiem, urodzonym w Gdańsku. Po okresie wędrówki po studiach na Uniwersytecie Krakowskim, w 1409 roku wstąpił do zakonu kartuzjanów pod przewodnictwem Adolfa z Essen. Żył w głębokim oddaniu religijnym i pokucie, pełniąc ostatecznie funkcję mistrza nowicjuszy oraz wikariusza. Jest powszechnie uznawany za twórcę wkładu w modlitwę kontemplacyjną oraz autora siedemnastu traktatów religijnych napisanych za życia.
Życie religijne
Po wstąpieniu do klasztoru św. Alana niedaleko Tryru, Dominik poświęcił się ascetyzmowi. Pełnił kilka funkcji kierowniczych w swoim zakonie, w tym funkcję mistrza nowicjuszy w Moguncji. Jego pisma, takie jak Liber experientiae, odzwierciedlają jego głębokie skupienie duchowe. Zmarł w 1461 roku w kartuzjańskim klasztorze św. Alana.
Różaniec kartuzjański
Przypisuje się Dominikowi opracowanie wczesnej, medytacyjnej wersji Różańca. Metoda ta, znana jako różaniec kartuzjański, polegała na dodawaniu specyficznych fraz do modlitwy „Zdrowaś Maryjo”, aby skłonić do kontemplacji takich tajemnic jak Ucieczka do Egiptu. Kładł nacisk na jakość medytacji ponad liczbę modlitw, co stało się praktyką szeroko rozpowszechnioną w zakonie kartuzjanów oraz wśród świeckich.