Domenico Spadafora był włoskim dominikaninem i ewangelistą żyjącym w XV wieku, znanym ze swojej pracy misyjnej. Urodzony w Randazzo w szlacheckiej rodzinie, odbył szeroko zakrojone studia teologiczne w Perugii i Padwie, zanim wstąpił do Zakonu Kaznodziejów. Zyskał uznanie dzięki swoim kazaniom, które inspirowały wielu ludzi do wstąpienia do zakonu dominikanów i prowadziły do nawrócenia wielu osób. Jest szczególnie zapamiętany jako założyciel i nadzorca budowy klasztoru Madonna delle Grazie w Monte Cerignone.
Życie i działalność
Po uzyskaniu tytułu magistra teologii w Wenecji, Spadafora wstąpił do zakonu dominikanów w Palermo. Służył jako współpracownik przeora generalnego w Rzymie i udał się do Francji na Generalne Kapitułę zakonu. Jego najważniejszym dziedzictwem architektonicznym było założenie klasztoru w Monte Cerignone, projekt, którym zarządzał po uzyskaniu zgody od papieża Aleksandra VI. Ostatnie miesiące życia spędził w pogarszającym się stanie zdrowia, zmarł w swojej celi w 1521 roku.
Kult
Spadafora został beatyfikowany przez papieża Benedykta XV w 1921 roku, po uznaniu jego trwałej, ludowej pobożności. Jego szczątki były wielokrotnie przenoszone po śmierci, w tym do kościoła Chiesa della Santissima Trinità w 2005 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 11 września.