Dominik Loricatus był włoskim benedyktyńskim mnichem i opatem, który żył w przybliżeniu od 995 do 1060 roku. Pierwotnie święcony na świeckiego kapłana poprzez symonię, później wstąpił do życia zakonnego, aby szukać pokuty za swoje wczesne grzechy. Stał się oddanym wyznawcą Piotra Damiana, poszukując jeszcze surowszych praktyk ascetycznych w pustelni Fonte-Avellana. Jest znany ze swoich ekstremalnych nawyków pokutnych, które obejmowały noszenie kolczugi ochronnej oraz wykonywanie intensywnych aktów samobiczowania, aby odkupić swoje przewinienia.
Życie ascetyczne

Oddanie Dominika pokucie charakteryzowało się ekstremalnymi trudnościami fizycznymi. Nosił metalową kirysę, czyli kolczugę, co przyniosło mu przydomek Loricatus. Aby realizować swoje cele duchowe, często używał bicza do samobiczowania, często podczas recytowania psalmów. Jego intensywna dyscyplina, obejmująca liczne codzienne prostracje pod ciężarem żelaznych łańcuchów, została udokumentowana przez Piotra Damiana, który postrzegał cielesne cierpienie Dominika jako odzwierciedlenie stygmatów.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w pustelni San Vicino, jego szczątki stały się miejscem kultu. Zakon kamaldulski wspomina go corocznie 14 października. Jego dziedzictwo jest zachowane w pismach Piotra Damiana oraz poprzez artefakty historyczne, takie jak zdobiony sakramentarz, którego obaj mężczyźni niegdyś używali, a który posiada srebrne i kościane zdobienia dodane po jego śmierci.
