Dominik Iturrate Zubero (ur. 1901 w Dima) był hiszpańskim kapłanem zakonu trynitarzy. Podczas studiów teologicznych w Rzymie zmagał się z gruźlicą, chorobą, która ostatecznie odebrała mu życie w wieku 25 lat. Był znany ze swojej głębokiej pobożności do Najświętszej Maryi Panny; święcenia kapłańskie przyjął w 1925 roku. Po jego śmierci w Belmonte, jego pisma duchowe zostały poddane analizie i zatwierdzone, co ostatecznie doprowadziło do jego uznania za błogosławionego w Kościele katolickim.
Życie i służba
Po wstąpieniu do zakonu trynitarzy w 1914 roku, kontynuował studia wyższe na Papieskim Uniwersytecie Grzegoriańskim w Rzymie. Tam ukończył studia filozoficzne i teologiczne, zanim został ordynowany w 1925 roku. Po święceniach cierpiał na zaawawansowaną gruźlicę. Ostatnie miesiące spędził w Belmonte, po krótkiej wizycie w Lourdes podczas podróży powrotnej do Hiszpanii. Zmarł w kwietniu 1927 roku.
Kult
Proces jego beatyfikacji obejmował kilka dochodzeń w hiszpańskich miastach oraz w Rzymie. Po ogłoszeniu go błogosławionym przez Jana Pawła II w 1980 roku, proces postępował po potwierdzeniu cudu. Został oficjalnie beatyfikowany na placu św. Piotra 30 października 1983 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 11 maja.