Dometius był chrześcijańskim mnichem i męczennikiem żyjącym w IV wieku, pochodzącym z Persis. Po nawróceniu się z pogaństwa mieszkał w klasztorze w Mezopotamii, zanim przeniósł się do klasztoru świętych Sergiusza i Bacchusza w pobliżu Eufratu. Tam został święconym diakonem. Szukając bardziej pokornego życia, przeniósł się później do jaskini w Syrii. Stał się znany ze swojej pobożności i duchowego przewodnictwa, co przyciągało wielu wyznawców do jego odosobnionego miejsca zamieszkania.
Życie i śmierć
Po opuszczeniu wspólnoty monastycznej z powodu poczucia niegodności, Dometius żył jako pustelnik w Syrii. Jego sława świętości sprawiała, że wielu ludzi szukało jego rad. Jego życie dobiegło końca, gdy cesarz Julian nakazał jego schwytanie. Gdy mnich odmówił posłuszeństwa cesarskim wysłannikom, został ukamienowany, a jego jaskinia została zawalona, co doprowadziło do jego męczeństwa w 363 roku.
Kult
Dometius jest uznawany za czczonego męczennika w tradycji prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 21 sierpnia. Jego dziedzictwo jako świętego pustelnika i diakona jest nadal honorowane w kalendarzach liturgicznych Kościoła sprzed schizmy.