Dioskor I Aleksandryjski był biskupem i patriarchą żyjącym w V wieku, który sprawował zwierzchnictwo nad Stolica św. Marka. Jako były dziekan Szkoły Katechetycznej w Aleksandrii, służył jako sekretarz Cyryla Aleksandryjskiego, zanim w 444 roku został jego następcą. Był wybitnym obrońcą miafizytyzmu, stanowiska teologicznego dotyczącego natury Chrystusa. Jego rządy stały się przedmiotem głębokich kontrowersji w połowie V wieku, co ostatecznie doprowadziło do jego usunięcia z urzędu przez Sobór Chalcedoński w 451 roku.
Kariera kościelna


Po służbie jako archidiakon pod przewodnictwem Cyryla, Dioskor wstąpił na urząd patriarchy. Dążył do ochrony dóbr kościelnych poprzez odzyskiwanie mienia od osób, które zajęły je nielegalnie. Jego kadencja charakteryzowała się intensywnymi konfliktami teologicznymi, szczególnie z udziałem mnicha Eutychego oraz Flawiana, biskupa Konstantynopola. Podczas drugiego Soboru efeskiego w 449 roku Dioskor przewodniczył obradom, które przywróciły Eutychego do łask i usunęły kilku opozycyjnych biskupów.
Konflikt i śmierć

Sobór Chalcedoński w 451 roku doprowadził do usunięcia Dioskora z urzędu, co skłoniło papieża Leona I do określenia poprzednich obrad mianem synodu zbójeckiego. Po tych sporach przemieszczał się po Imperium Bizantyńskim i ostatecznie zmarł w Çankırı we wrześniu 454 roku. Jego stanowisko teologiczne i walki polityczne w tym okresie pozostają kluczowe dla historycznych podziałów wczesnego chrześcijaństwa.
Kult

Dioskor jest uznawany za świętego w tradycjach koptyjskiej i orientalnoortodoksyjnej. Jego dziedzictwo jest związane z obroną chrystologii aleksandryjskiej, która podkreśla jedność natury wcielonego Słowa.
