Geevarghese Mar Dionysius z Vattasseril (1858–1934) był wpływowym biskupem i 15. metropolitą Malankary w Kościele Syryjskim Prawosławnym Malankara. Urodzony w Mallapally, okazał się wybitnym uczonym w języku syryjskim i czołowym teologiem. Odegrał kluczową rolę w prowadzeniu Kościoła przez wewnętrzne podziały i przyczynił się do ustanowienia jego oficjalnej konstytucji. Doceniany za głęboką dyscyplinę duchową i przywództwo, jest czczony przez swoją wspólnotę jako Wielki Luminarz Kościoła Malankara.
Kariera kościelna

Po święceniach kapłańskich przez wiele lat służył jako zarządca seminarium Parumala. Jego wiedza akademicka doprowadziła do nadania mu tytułu Malankara Malpan, który odzwierciedlał jego biegłość w doktrynie kościelnej i języku syryjskim. Ostatecznie wstąpił w stan biskupi w 1908 roku i w 1909 roku objął urząd metropolity Malankary, prowadząc Kościół przez znaczące zmiany strukturalne i wyzwania jurysdykcyjne.
Nauka i pisarstwo

Jako oddany pedagog i językoznawca, napisał kilka ważnych dzieł, w tym podręcznik języka syryjskiego oraz traktat o doktrynach kościelnych. Przetłumaczył również księgę nabożeństw świętych z języka syryjskiego na malajalam, aby wspomóc wiernych w kultu. Jego wkład literacki pozostaje istotnym źródłem w zrozumieniu dogmatyki prawosławnej i tradycji kościelnych.
Kult

Kościół Syryjski Prawosławny Malankara kanonizował go na świętego w 2003 roku. Jest wspominany ze względu na intensywne życie modlitewne, posty i studia biblijne. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 23 lutego, w rocznicę jego śmierci.
