Diego Maradona był argentyńskim zawodowym piłkarzem i trenerem, uznawanym powszechnie za jednego z największych zawodników w historii. Razem z Pelé otrzymał nagrodę FIFA dla piłkarza stulecia. Znany jako utalentowany rozgrywający o wyjątkowej technice driblingu, wizji gry i umiejętności wykonywania rzutów wolnych, w 1986 roku doprowadził reprezentację Argentyny do zwycięstwa w mistrzostwach świata, a w barwach Napoli zdobył kilka tytułów mistrza ligi. Później prowadził reprezentację Argentyny oraz kilka klubów za granicą. Zmarł 25 listopada 2020 roku.
Młodość











Maradona urodził się w 1960 roku w Lanús, w prowincji Buenos Aires, w ubogiej rodzinie katolickiej i dorastał w Villa Fiorito, osiedlu nędzy na południowych obrzeżach Buenos Aires. Pierwszą piłkę otrzymał w wieku trzech lat, a w wieku ośmiu został zauważony przez łowcę talentów. Dołączył do juniorskiej drużyny Argentinos Juniors, gdzie jako kapitan młodzieżowego zespołu wywalczył dwukrotnie zwycięstwo w turnieju im. Evity oraz odniósł długą serię meczów bez porażki, co uważa się za jedną z najlepszych drużyn juniorskich w historii argentyńskiej piłki.
Kariera klubowa i reprezentacyjna











Maradona zadebiutował w zawodowej piłce w barwach Argentinos Juniors w 1976 roku, stając się najmłodszym zawodnikiem w historii argentyńskiej Primera División. Później przeszedł do Boca Juniors, a następnie do Barcelony, która zapłaciła wówczas rekordową na świecie kwotę transferową. W Napoli doprowadził klub do pierwszego mistrzostwa Serie A. W reprezentacji Argentyny rozegrał 91 meczów i strzelił 34 gole, a na mistrzostwach świata w 1986 roku zdobył oba gole w ćwierćfinale z Anglią, z których jeden słynny jako „ręka Boga”.
